Minder as 6 weke voor Kersfees, 5 weke en 3 dae om presies te wees. Die willeweghol afdraende van die einde-van-die-jaar het nou ‘n loodregte krans geword, ons lewens ‘n verbysterende vryval waar jaareind funksies, spertye, wil nog’s en moes nog’s soos flitsende gedagtes verbyskiet.

Te vinnig . . .stoooooooop! Dit gaan te vinnig. Heeltemal te vinnig. Ek wil afklim. Ek wil dink. Ek wil rus. Maar tyd is doof en tyd is blind en tyd loop uit teen 60sekondes elke minuut. 60 minute elke uur. Onverpoosd. Sonder moegword. Sonder stop.

Soos die langverwagte wegbreek naweek in ‘n oogwink weer verby, baie lekker maar alreeds byna net ‘n vaag onthoude gedagte in die vryval van die silly season. Die dokter se voorgeskrewe behandeling Vrydag voel soos maande gelede. LiefieLyfieWyfieding het dit hier alles bymekaargesit, so ek gaan dit nie weer vertel nie. Ek moet nog een keer Kaap toe vir besigheid, dalk soveel as 3 keer in die volgende 6 weke. Ek moet nog ‘n klomp spertye haal, ek moet nog voorsiening maak vir ten minste 2 weke sonder inkomste terwyl ek herstel van die operasie om die gewas te verwyder. Ek wil nog bitter graag 2 projekte afhandel voor Kersfees. Nee, nie projekte nie. Liefdestake uit waardering vir 2 baie spesiale mense.

Ek het grys geword. Sommer oornag. Want ek worry. Nie oor doodgaan nie, maar oor lewe. Waar die geld vandaan gaan kom om mediese rekeninge te betaal wat nie deur die fonds gedek word nie. Wie die werk gaan doen as ek buite aksie is. Of ek ‘n las sal wees vir LLWD as iets moes skeefloop. Ek kan dit nie help nie, ek is net so. Ek bekommer my oor goed wat vir my saak maak.

Ek het bang geword. Ek het grys geword. Ek wil afklim. Laat-my-asseblief-net-afklim.

PJ

Daar sit (wat ons vermoed) die bliksemse alien in my kop. Daai wit kol net onder my regteroog (links op foto). Vanmore om 07:45 gaan die neurochirug hopenlik mooi vir my verduidelik wat gaan vir wat op die MR skandering se foto’s . . .  en dalk net as ek baie gelukkig is wat hy (ons) daaromtrent gaan doen.

Die goeie nuus is dat teenstrydig met populêre opinie, hét ek ‘n brein! Soos wat die foto’s bewys. Dankie tog daarvoor . . . hiehiehie.

Na ons klaar is by die oom duur dokter, gaan ons MINERAALBRONNE toe. Dokter LiefieLyfieWyfieDing se orders. Ek sien uit, ons het albei hierdie wegbreek nodig.

Gedra julleself. Ek weet ek gaan nie.

Ciao

PJ

‘n Man het sy lewe verloor.

Tussen verwronge staal is sy lewensvlam gedoof. Hy was ‘n polisieman aan diens. Iemand wat ons land kwalik kan bekostig om te verloor. Iemand wie sy familie kwalik kan beskostig om te verloor.

Terwyl ons ongeduldig in die verkeer sit en swets en met ons vingers op die stuurwiel trommel kom die verkeersverslag oor die radio. Ernstige ongeluk op Zambesi . . .  polisieman dood is . . . ondersoek na oorsaak van die ongeluk reeds begin.

Al waaraan ek kan dink is of die ondersoek so gou geloods sou gewees het as dit die lid van die publiek was wat omgekom het en wat gebeur as die polisieman die skuldige blyk te wees.  En terwyl ons verby die toneel kruip waar die laaste stukke van die wrakke opgelaai word kan ek nie help om te dink dat die beste manier om die nooddienste vinnig op die toneel te kry as jy in ‘n ongeluk was, is om met ‘n polisievoertuig of ‘n minister te bots.

‘n Man het sy lewe verloor, maar die eerste gedagtes wat by jou opkom is wantroue en suspisie. Het leef in hierdie land, in hierdie wêreld ons uitsig so verwronge gelaat dat gewone menslike empatie slegs ‘n nagedagte is?

Dit is om van siek te word. Tot kotsens toe siek.

‘n Man het sy lewe verloor. Gee iemand nog om?

PJ

Ek kan skaars glo dit is alweer ‘n jaar sedert my laaste briefie. Dinge gaan darem wragtag vinnig, hopeloos te vinnig. Kan jy glo ek is al 36? Om te dink ek was maar 19 toe dit gebeur het. Ek voel steeds of ek net gou kan ingaan huis toe om jou te roep om te kom kyk wat ek nou weer aanvang. Ek is juis besig met ‘n nuwe projekkie, en ek is nogal trots daarop. Oom Hennie was nou die dag hier en hy reken dit is ‘n netjiese stukkie werk, en jy weet hoe pedanties daardie kunstenaar tipes kan wees!

Ek weet nie hoe goed die “grapevine” werk daar by julle nie, maar jy het seker al gehoor van die nuwe moeilikheid wat my en Krista te bowe geval het? Ek vertel maar weer net vir ingeval. Ons probeer nou al so net annerkant die 2 jaar om ‘n naamgenoot vir oupa te bewimpel, maar sonder sukses. Soveel so was ons gesukkel dat ons onself toe maar noodgedwonge na die mediese wetenskap moes wend vir antwoorde. Om ‘n lang storie kort te maak, na vele spesialiste en toetse en bevoelinge en dinge kom hulle toe agter ek het een of ander groeisel in my kop wat blykbaar verantwoordelik is vir meeste van my moeilikheid. Nodeloos om te sê is ek heeltemal buite my wentelbaan oor die hele besigheid, ek meen ek is maar net 10 jaar jonger as wat jy was . . . Ewenwel ons het ‘n afspraak by ‘n neurochirurg oor 2 dae (nogal Vrydag die 13de!) Dan sal ons seker maar sien.

Met die res gaan dit goed. My ooms en tantes (jou boeties en sussies) raak nou oud. Ek het hulle almal gesien op die 10 Oktober, maar ons kon ongelukkig nie lank genoeg bly om lekker te kuier en op te vang nie. Oom Kobus het weer met smaak vertel hoe julle gevang was toe julle as kinders die Pupkewitz winkel in Windhoek onder die klippe gesteek het. Tannie Leatitia het nou afgetree en bestuur ‘n gesondheidspa op die plaas. Tannie Mariaan hulle trek Januarie Rundu toe. Jis jy sal nie glo hoe baie lyk Melanie na haar tante Mariaan nie! Oom Hennie stoom voort. Die hart en die rug en die diabetes keil hom op, maar hy is ‘n regte kanniedood.

Ek is ook nou uiteindelik besig om Bees (dit is wat ons die ou F250 bakkie gedoop het) se oordrag af te handel sodat ek hom maar kan verkoop. My hart is regtig seer daaroor, maar die ou ding staan nou regtig net en verniel.

Ek moet nou gaan, daar is nog baie om te doen voor Vrydag. Direk na die afspraak gaan ons bietjie warmwaterbronne toe vir die naweek. Onthou ek nou, julle was mos ook bronne toe die naweek voor jou hartaanval?

Krista stuur groete. Ons mis jou. Mooi loop ou grote.

PJ

Miskien het die tyd aangebreek vir ons as Afrikaanssprekendes om rekenskap te gee van onself, nie as wittes nie. Nie as Afrikaners nie, maar as Afrikaans sprekende Suid Afrikaners. Die manier hoe ek dit sien is jy of deel van die probleem of deel van die oplossing. Al hou ek nie van hoe die sisteme lyk in ons nuwe reënboog village nie, is dit my plig as landsburger om my volle gewig en ondersteuning daaragter te gooi.

Wie weet, dalk word ek en jy as Afrikaners en as bleekgesigte makliker aanvaar as deel van hierdie land as ons gesien word as aktiewe deelnemers en promoveerders van die prosesse, eerder as kantlyn kommntators wat dit kortwiek.

Dinge gaan waarskynlik eers nog slegter word voor dit beter word, so trek op jou kouse, druk jou hoed stewig op jou kop vas en klou boetie/sussie klou! Die reenboog village is nie vir sissies nie.

Vat hom weg Bok! (hierdie is my gunsteling song op die nuwe album)

PJ