‘n Man het sy lewe verloor.

Tussen verwronge staal is sy lewensvlam gedoof. Hy was ‘n polisieman aan diens. Iemand wat ons land kwalik kan bekostig om te verloor. Iemand wie sy familie kwalik kan beskostig om te verloor.

Terwyl ons ongeduldig in die verkeer sit en swets en met ons vingers op die stuurwiel trommel kom die verkeersverslag oor die radio. Ernstige ongeluk op Zambesi . . .  polisieman dood is . . . ondersoek na oorsaak van die ongeluk reeds begin.

Al waaraan ek kan dink is of die ondersoek so gou geloods sou gewees het as dit die lid van die publiek was wat omgekom het en wat gebeur as die polisieman die skuldige blyk te wees.  En terwyl ons verby die toneel kruip waar die laaste stukke van die wrakke opgelaai word kan ek nie help om te dink dat die beste manier om die nooddienste vinnig op die toneel te kry as jy in ‘n ongeluk was, is om met ‘n polisievoertuig of ‘n minister te bots.

‘n Man het sy lewe verloor, maar die eerste gedagtes wat by jou opkom is wantroue en suspisie. Het leef in hierdie land, in hierdie wêreld ons uitsig so verwronge gelaat dat gewone menslike empatie slegs ‘n nagedagte is?

Dit is om van siek te word. Tot kotsens toe siek.

‘n Man het sy lewe verloor. Gee iemand nog om?

PJ

Ek kan skaars glo dit is alweer ‘n jaar sedert my laaste briefie. Dinge gaan darem wragtag vinnig, hopeloos te vinnig. Kan jy glo ek is al 36? Om te dink ek was maar 19 toe dit gebeur het. Ek voel steeds of ek net gou kan ingaan huis toe om jou te roep om te kom kyk wat ek nou weer aanvang. Ek is juis besig met ‘n nuwe projekkie, en ek is nogal trots daarop. Oom Hennie was nou die dag hier en hy reken dit is ‘n netjiese stukkie werk, en jy weet hoe pedanties daardie kunstenaar tipes kan wees!

Ek weet nie hoe goed die “grapevine” werk daar by julle nie, maar jy het seker al gehoor van die nuwe moeilikheid wat my en Krista te bowe geval het? Ek vertel maar weer net vir ingeval. Ons probeer nou al so net annerkant die 2 jaar om ‘n naamgenoot vir oupa te bewimpel, maar sonder sukses. Soveel so was ons gesukkel dat ons onself toe maar noodgedwonge na die mediese wetenskap moes wend vir antwoorde. Om ‘n lang storie kort te maak, na vele spesialiste en toetse en bevoelinge en dinge kom hulle toe agter ek het een of ander groeisel in my kop wat blykbaar verantwoordelik is vir meeste van my moeilikheid. Nodeloos om te sê is ek heeltemal buite my wentelbaan oor die hele besigheid, ek meen ek is maar net 10 jaar jonger as wat jy was . . . Ewenwel ons het ‘n afspraak by ‘n neurochirurg oor 2 dae (nogal Vrydag die 13de!) Dan sal ons seker maar sien.

Met die res gaan dit goed. My ooms en tantes (jou boeties en sussies) raak nou oud. Ek het hulle almal gesien op die 10 Oktober, maar ons kon ongelukkig nie lank genoeg bly om lekker te kuier en op te vang nie. Oom Kobus het weer met smaak vertel hoe julle gevang was toe julle as kinders die Pupkewitz winkel in Windhoek onder die klippe gesteek het. Tannie Leatitia het nou afgetree en bestuur ‘n gesondheidspa op die plaas. Tannie Mariaan hulle trek Januarie Rundu toe. Jis jy sal nie glo hoe baie lyk Melanie na haar tante Mariaan nie! Oom Hennie stoom voort. Die hart en die rug en die diabetes keil hom op, maar hy is ‘n regte kanniedood.

Ek is ook nou uiteindelik besig om Bees (dit is wat ons die ou F250 bakkie gedoop het) se oordrag af te handel sodat ek hom maar kan verkoop. My hart is regtig seer daaroor, maar die ou ding staan nou regtig net en verniel.

Ek moet nou gaan, daar is nog baie om te doen voor Vrydag. Direk na die afspraak gaan ons bietjie warmwaterbronne toe vir die naweek. Onthou ek nou, julle was mos ook bronne toe die naweek voor jou hartaanval?

Krista stuur groete. Ons mis jou. Mooi loop ou grote.

PJ

Miskien het die tyd aangebreek vir ons as Afrikaanssprekendes om rekenskap te gee van onself, nie as wittes nie. Nie as Afrikaners nie, maar as Afrikaans sprekende Suid Afrikaners. Die manier hoe ek dit sien is jy of deel van die probleem of deel van die oplossing. Al hou ek nie van hoe die sisteme lyk in ons nuwe reënboog village nie, is dit my plig as landsburger om my volle gewig en ondersteuning daaragter te gooi.

Wie weet, dalk word ek en jy as Afrikaners en as bleekgesigte makliker aanvaar as deel van hierdie land as ons gesien word as aktiewe deelnemers en promoveerders van die prosesse, eerder as kantlyn kommntators wat dit kortwiek.

Dinge gaan waarskynlik eers nog slegter word voor dit beter word, so trek op jou kouse, druk jou hoed stewig op jou kop vas en klou boetie/sussie klou! Die reenboog village is nie vir sissies nie.

Vat hom weg Bok! (hierdie is my gunsteling song op die nuwe album)

PJ

Plasie en die LiefieLyfieWyfieding het ‘n kort roadtrip onderneem na die plaas van oorle Lang Willem Prinsloo en die se seun klein Lang Willem Prinsloo, oftewel die Willem Prinsloo landbou museum soos dit beter bekendstaan.

Afrikaner Os

Koeikraal

Bulkraal

Wilde weste

My tipe wa

Vaaljapie

My oom se motor (trekker) is 'n ou masjien . . .

Cat rules!

Uiters skaars windverwaaide rondekop huisdier. Hierdie een is makgemaak en LiefieLyfieWyfieding gedoop.

Pou bende siesta

Pou bende aan die beweeg

Moo!

Turksvyblom en heuningby

Haak rooies, vastrap vaaltyn!

Finale rusplek?

Dankie Lyfie, dit was fun. Volgende keer vat ons ‘n piekniekmandjie!

PJ

Ou Plasie sal altyd die eerste een wees om te kla dat naweke te kort is, maar naweke is eintlik net reg. Daar bly altyd genoeg goed oor waarby jy nie uitgekom het nie sodat jy moet uitsien na volgende naweek Een ding wat wel heeltemal te kort is, is Somer. Jimmel ek lief die Somer!

Pretoria se strate was byna verlate vanmore, heel verrassend vir einde-van-die-maand naweek. Selfs Builders Warehouse waar ek my verjaarsdaggeskenk gaan spandeer het se parkeerterrein was nie eers amper vol nie. Blykbaar was die een of ander kompetisie Saterdagmiddag in die beeskraal hiervoor verantwoordelik gewees, maar dit maak vir my geen sin nie. Iets van ‘n silwer koppie  vol kerrie en ‘n bul wat ‘n cheetah gehoring het daarvoor. Klink eerder vir my asof iemand weer in die Vitamin Green gewei het.

Ewenwel. Terwyl Plasie soos ‘n pieringoog seuntjie in ‘n speelgoedwinkel Builders Warehouse se rakke op en af drentel, was liefieLyfieWyfieding en die Persheks Unica kersmark toe vir so bietjie mother-daughter bonding.  Saam met die pannekoek en nougat bring sy toe vir Plasie hierdie T-hemp terug. Grapgat!

Maar terug by Builders Warehouse. Die werkswinkel is nou weer voorsien van skuurpapier, lym, skroewe, vernis en al die ander los artikels nodig vir die one-of-a-kind projek om weer momentum te kry. My hande lyk asof hulle in ‘n vleismeul was met al die snye en splinters en dinge, maar ek is so gelukkig soos ‘n vark in modder. Daar is 4 splinternuwe projekte op die produksielyn (werkstafel as jy dan nou so banaal wil wees) en nog 3 wat regstaan om in te beweeg sodra die huidiges klaar is. Maar daaroor vertel ek moontlik later.

Vir nou gaan ek eers my boek klaar lees.  Ons het Tandia (die opvolg van Power of  One) seker al 18 maande gelede gekoop, en dit was een van omtrent 50 boeke waarby ek nog wou uitkom. Laasweek het ek uiteindelik, en nou kan ek die ding nie neersit nie. Nou is dit nog Sondagaand ook en Plasie het elke bietjie beauty sleep wat hy kan kry ernstig nodig. Moreoggend is dit eerstehoennerpoep weer oom H3 se pyntuin, en ek het hoeka laasweek effe lyf weggesteek en net 5 ure daar deurgebring. Ai, besluite besluite.

Mag jou week kort wees en jou naweek ook weer vinnig aanbreek. Mag jou base vriendelik, jou kollegas stil en jou kliente gelukkig wees.

Ciao

PJ